x r i s i m o s

εναλλακτικός τρόπος ζωής

Η μετά θάνατον πορεία των ψυχών κατά τον Φαίδωνα του Πλάτωνος

Ένα πράγμα όμως, είπεν ο Σωκράτης, πρέπει φίλοι μου να σκεφτούμε: αν η ψυχή είναι αθάνατος, τότε χρειάζεται φροντίδα όχι μόνον κατά την διάρκεια του χρόνου αυτού που ονομάζουμε ζωή, αλλά και κατά την διάρκεια όλου του χρόνου, οπότε ο κίνδυνος είναι πλέον μεγάλος αν κάποιος παραμελήσει την φροντίδα αυτή. Διότι, αν ο θάνατος είναι απαλλαγή από όλα, τότε θα ήταν ευτύχημα για τους κακούς, αφού πεθάνουν, να απαλλαγούν όχι μόνον από το σώμα αλλά και από την κακία τους, καθώς θα απαλλάσσονται από την ψυχή τους. Τώρα όμως που φαίνεται ότι η ψυχή είναι αθάνατος, δεν δύναται να υπάρξει γι’ αυτήν άλλην απαλλαγή από τα δεινά ή σωτηρία, από το να γίνει καλλίτερη και φρονιμότερη (πιο συνετή). Διότι η ψυχή φτάνει στον Άδη έχοντας μόνον την παιδεία της και τον τρόπο που ανατράφηκε κι έζησε, Read the rest of this entry »

Advertisements
Σχολιάστε »

Η Πτώση, η Δοκιμασία και ο Ιερός Γάμος

Η περιπλάνηση της Ψυχής στην αναζήτηση της ολοκλήρωσης

από τη Θάλεια Κωστοπούλου

Ο Έρως, λένε, έχει φτερά για να πετάει η Ψυχή μαζί του προς το θείο. Nα παρατηρεί την ομορφιά παντού γύρω της και να θυμάται τη θεϊκή καταγωγή της!

Συνεχίζουμε τη διήγηση της περιπλάνησης της νεαρής Ψυχής στα μονοπάτια της υπαρξιακής αναζήτησής της, και τη σκληρή δοκιμασία της, μέχρι να φτάσει στην ελευθερία και την ευτυχία.

Ο Έρως προειδοποιεί ξανά και ξανά την αγαπημένη του για τη σκληρή δοκιμασία που την περιμένει και για τη μάχη σώμα με σώμα που της στήνει η μοίρα της, και την εκλιπαρεί να αποφύγει τις φαρμακερές αδερφές της και να σώσει, την τελευταία στιγμή, τους δυο τους και το παιδί τους από τη συμφορά που κρέμεται από πάνω τους. Όμως η Ψυχή δεν βλέπει ότι οι φθονερές αδερφές της, σα να μην ήταν αίμα της, την πλησιάζουν σαν Σειρήνες έτοιμες να την ξελογιάσουν και τελικά να την κατασπαράξουν. Εύπιστη και ευάλωτη, η νεαρή Ψυχή πείθεται ότι ο αγαπημένος της είναι φίδι τρομερό, δράκος φαρμακερός, όπως είχε προβλέψει ο Χρησμός, και ότι της κάνει μάγια, για να την κρατάει φυλακισμένη. Τρομοκρατημένη η Ψυχή ζητάει τη βοήθειά τους, για να γλιτώσει, κι εκείνες βρίσκουν την ευκαιρία να πάρουν στην εξουσία τους τις σκέψεις της, και την πείθουν να σκοτώσει το τέρας τη νύχτα στον ύπνο του. Έντρομη η Ψυχή, αλλά και αποφασισμένη να γλυτώσει, πλησιάζει στο ύπνο του να τον σκοτώσει, μα το φώς του λυχναριού που κρατά, της αποκαλύπτει το εξαίσιο θέαμα, το πιο γοητευτικό απ’ όλα τα πλάσματα, τον ίδιο το θεό Έρωτα. Η έκσταση από το απερίγραπτο κάλλος του θεϊκού προσώπου, την κάνει απρόσεκτη, και καίει με το λυχνάρι της το θεό. Πετάγεται επάνω ο Έρως και απογοητευμένος από την προδοσία, πετάει μακρυά της. Η Ψυχή προλαβαίνει και πιάνεται απ’ το πόδι του και κρεμασμένη πετάει για λίγο μαζί του στα ουράνια. ‘Όμως δεν αντέχει πολύ, και εξαντλημένη αφήνεται να πέσει στο χώμα αναίσθητη. Read the rest of this entry »

Σχολιάστε »

Έρως και Ψυχή – Ένα ταξίδι προς τη λύτρωση και την αθανασία

H Άνοιξη, με την ομορφιά της και τη μεταμορφωτική της δύναμη εμπνέει προς μία πιο πνευματική ματιά της ζωής μας.  (από την Θάλεια Κωστοπούλου)

Μέρες του Πάσχα, εκδηλώνεται μία τάση  για στροφή του βλέμματός μας  λίγο περισσότερο προς τα μέσα μας, μια τάση για ενδοσκόπηση και εσωτερικότητα. Συνδυαστικά, η Άνοιξη, με την ομορφιά της και τη μεταμορφωτική της δύναμη εμπνέει προς μία πιο πνευματική ματιά της ζωής μας.  Ο μύθος της ¨θνητής¨ Ψυχής που την ερωτεύεται ο Θεός Έρωτας, ταξιδεύει μέσα στους αιώνες, συνοδεύοντας τα εξελικτικά βήματα της Ανθρωπότητας.  Εδώ θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε τον μύθο από τη σκοπιά της  υπαρξιακής αναζήτησης της ανθρώπινης ψυχής. Θα παρακολουθήσουμε μία πορεία αφύπνισης  και ενθύμησης της βαθύτερης φύσης της. Θα μιλήσουμε για τον Έρωτα, το θεό που φέρνει την Άνοιξη στην Ψυχή, την μεταμορφώνει, την ελευθερώνει, την οδηγεί να ενωθεί με τον Άπειρο Εαυτό της, και την ανυψώνει κοντά στους θεούς, προσφέροντάς της το δώρο της Αθανασίας.

Read the rest of this entry »

Σχολιάστε »

Ειρεσιώνη – Ο Πρόγονος του Χριστουγεννιάτικου Δέντρου

Η Ειρεσιώνη (από το είρος = έριον, μαλλίον) είναι κλάδος αγριελιάς (κότινος) στολισμένος με γιρλάντες από μαλλί λευκό και κόκκινο και τους πρώτους φθινοπωρινούς καρπούς (σύκα, καρύδια, αμύγδαλα, κάστανα, δημητριακά, κ.λ.π., εκτός του μήλου και του αχλαδιού). Ήταν έκφραση ευχαριστίας για την γονιμότητα του λήξαντος έτους και παράκληση συνεχίσεως της γονιμότητας και ευφορίας και κατά το επόμενο έτος και ήταν αφιερωμένη στην Αθηνά, τον Απόλλωνα και τις Ώρες (Ευνομία, Δίκη, Ειρήνη).

Την εβδόμη ημέρα του μηνός Πυανεψιώνος (22 Σεπτεμβρίου – 20 Οκτωβρίου), παιδιά των οποίων και οι δύο γονείς ζούσαν ,περιέφεραν την Ειρεσιώνη στους δρόμους της πόλης των Αθηνών τραγουδώντας τις καλένδες (κάλαντα) από σπίτι σε σπίτι, παίρνοντας το φιλοδώρημά τους από τον νοικοκύρη ή την κυρά και όταν έφθαναν στο σπίτι τους κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την εξώπορτά τους, όπου έμενε εκεί μέχρι την ιδία ημέρα του νέου έτους, οπότε, αφού τοποθετούσαν την νέα, κατέβαζαν την παλιά και την έκαιγαν. Άλλα παιδιά κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την θύρα του Ιερού του Απόλλωνος.

Ιδού ένα απόσπασμα από τα κάλαντα:   Read the rest of this entry »

Σχολιάστε »

Αρέσει σε %d bloggers: